Toen hij de woorden voor het eerst hoorde,
was hij jong en zag een huis van buitenaf,
vooruitgeschoven een kamer, glazen wanden
- daar moest flink gestookt.

Het huis ligt hoger dan de weg van zand,
op een lage stellage waarvan de randen
houten trappen zijn waardoor je rondloopt
in Indonesië en achter elke staander schaduw ligt. 

Zijn moeder kan niet dwalen, daarvoor
is het huis te klein waar hij woont,
maar niet voor hem en zijn vader en de hond. 

Het is gehorig en als de minnaar belt
zet hij al zijn auto's in een lange rij en
mogen ze elk steeds vijftien centimeter vooruit. 

Hij koopt David Copperfield voor haar en
voor zijn vader een scheermes van de kapper.
Zelf krijgt hij een trein en bouwt die uit
tot racecircuit voor almaar botsende locomotieven. 

Zijn oom en tante praten veel over zijn vader
en over alle mensen die iets fout doen.
Hij haalt ijzeren staven in huis om kunst te maken. 

Sinds hij Duits praat, begrijpt hij het woord
en zijn vader die zoiets had willen bezitten.
Nu woont hij in een atelier onder de rooilijn

en trekt motoren als kinderwagens op voor trouwe gouvernantes.
Over de singel loopt een vrouw in bontjas met zijn elegante zonen.