Het zijn de rivierstenen in de lemen muren
waarbij een ekowoning groot en verwaand afvaart
als een drijvende architectenresidentie bovengekomen
uit verlangen naar eenvoud.

Het van de ruige oever gesprokkelde doorweekte hout
in bundels met touwen omwonden op het droge getrokken
waar de mannen als redderende Chinezen ze tillen
in een verstofte pick-up.

Het is het doek voor de ingang tegen de wind
gekleurd alsof daarmee het zand op een dwaalspoor
de muren langzaam stukslaat alsof het besproken geheimen
tegenhouden kan.

Het zijn de hoge tonen op de bouwplaats als hij struikelt
als Baran als jongen de thee rondbrengt die niet klinken
als geen van de kleine vuren onder tonnen specie dooft
als iemand neerstort.

Een brief van touw omwonden als schuldbekentenis
waar bankpapieren in stapels mondjesmaat wisselen
en de fascinatie voor het andere meisje niet anders
dan via viagebrekkige vaders en verre neven vertrokken naar thuisland
en meegenomen Baran het laatst ziend vanwege
boezemgêne door van touw gehaakte zichtbescherming
in jadegroene doeken.

Naar aanleiding van de Iraanse film ‘Baran’. 

Het zijn de rivierstenen in de lemen muren
waarbij een ekowoning groot en verwaand afvaart
als een drijvende architectenresidentie bovengekomen
uit verlangen naar eenvoud.

Het van de ruige oever gesprokkelde doorweekte hout
in bundels met touwen omwonden op het droge getrokken
waar de mannen als redderende Chinezen ze tillen
in een verstofte pick-up.

Het is het doek voor de ingang tegen de wind
gekleurd alsof daarmee het zand op een dwaalspoor
de muren langzaam stukslaat alsof het besproken geheimen
tegenhouden kan.

Het zijn de hoge tonen op de bouwplaats als hij struikelt
als Baran als jongen de thee rondbrengt die niet klinken
als geen van de kleine vuren onder tonnen specie dooft
als iemand neerstort.

Een brief van touw omwonden als schuldbekentenis
waar bankpapieren in stapels mondjesmaat wisselen
en de fascinatie voor het andere meisje niet anders
dan via viagebrekkige vaders en verre neven vertrokken naar thuisland
en meegenomen Baran het laatst ziend vanwege
boezemgêne door van touw gehaakte zichtbescherming
in jadegroene doeken.

Naar aanleiding van de Iraanse film ‘Baran’. 

Toen hij de woorden voor het eerst hoorde,
was hij jong en zag een huis van buitenaf,
vooruitgeschoven een kamer, glazen wanden
- daar moest flink gestookt.

Het huis ligt hoger dan de weg van zand,
op een lage stellage waarvan de randen
houten trappen zijn waardoor je rondloopt
in Indonesië en achter elke staander schaduw ligt. 

Zijn moeder kan niet dwalen, daarvoor
is het huis te klein waar hij woont,
maar niet voor hem en zijn vader en de hond. 

Het is gehorig en als de minnaar belt
zet hij al zijn auto's in een lange rij en
mogen ze elk steeds vijftien centimeter vooruit. 

Hij koopt David Copperfield voor haar en
voor zijn vader een scheermes van de kapper.
Zelf krijgt hij een trein en bouwt die uit
tot racecircuit voor almaar botsende locomotieven. 

Zijn oom en tante praten veel over zijn vader
en over alle mensen die iets fout doen.
Hij haalt ijzeren staven in huis om kunst te maken. 

Sinds hij Duits praat, begrijpt hij het woord
en zijn vader die zoiets had willen bezitten.
Nu woont hij in een atelier onder de rooilijn

en trekt motoren als kinderwagens op voor trouwe gouvernantes.
Over de singel loopt een vrouw in bontjas met zijn elegante zonen.

Toen hij de woorden voor het eerst hoorde,
was hij jong en zag een huis van buitenaf,
vooruitgeschoven een kamer, glazen wanden
- daar moest flink gestookt.

Het huis ligt hoger dan de weg van zand,
op een lage stellage waarvan de randen
houten trappen zijn waardoor je rondloopt
in Indonesië en achter elke staander schaduw ligt. 

Zijn moeder kan niet dwalen, daarvoor
is het huis te klein waar hij woont,
maar niet voor hem en zijn vader en de hond. 

Het is gehorig en als de minnaar belt
zet hij al zijn auto's in een lange rij en
mogen ze elk steeds vijftien centimeter vooruit. 

Hij koopt David Copperfield voor haar en
voor zijn vader een scheermes van de kapper.
Zelf krijgt hij een trein en bouwt die uit
tot racecircuit voor almaar botsende locomotieven. 

Zijn oom en tante praten veel over zijn vader
en over alle mensen die iets fout doen.
Hij haalt ijzeren staven in huis om kunst te maken. 

Sinds hij Duits praat, begrijpt hij het woord
en zijn vader die zoiets had willen bezitten.
Nu woont hij in een atelier onder de rooilijn

en trekt motoren als kinderwagens op voor trouwe gouvernantes.
Over de singel loopt een vrouw in bontjas met zijn elegante zonen.

Hij draagt een parka

en panka's als Keniaan

afgeschermd en vrij.

(Toelichting. Panka's – een merknaam – zijn schoenen met zeer dunne zolen, die daarmee het lopen op blote voeten benaderen. Zo'n twintig jaar geleden won een Keniaan – een hardloopvolk – op blote voeten een marathon. Laatst nog liep een winnende Keniaan uit eerbetoon de laatste 150m van een marathon op blote voeten. Zowel parka als panka heeft een Finse oorsprong.)

Hij draagt een parka

en panka's als Keniaan

afgeschermd en vrij.

(Toelichting. Panka's – een merknaam – zijn schoenen met zeer dunne zolen, die daarmee het lopen op blote voeten benaderen. Zo'n twintig jaar geleden won een Keniaan – een hardloopvolk – op blote voeten een marathon. Laatst nog liep een winnende Keniaan uit eerbetoon de laatste 150m van een marathon op blote voeten. Zowel parka als panka heeft een Finse oorsprong.)

Op weg van de winkel naar huis struikel ik over een uitstekende stoeptegel. Een goedkope ruwe grijze tegel. Mijn boodschappentas – van zwart canvas – klapt met de vlakke onderkant op de stenen, tegelijk hoor ik een verontrustende knars. Dat zal de fles ketjap zijn! Nu is het devies: overeind komen en snel doorlopen. Na ongeveer vijftig meter til ik de tas op tot ooghoogte en kijk met enige huiver onderop: uit één van de naden begint het te lekken.
  De bodem blijkt uit de fles geslagen. Exact de bodem. Het pak eiermie, ‘t zakje Chinese groenten, de kipfilet, de bak met ijs, de verse ananas, de fles zelf, alles in een bad ketjap. Ze hebben het er zichtbaar moeilijk mee, de boodschappen. Het valt hen zwaar te moede. Ze krimpen haast als ik ze afboen. Dat ik een vinger snij aan het glas is vervelend, maar verbaast me niet. Ketjap met rode tranen.
  Ik weet niet hoe u een tas met ketjap schoonmaakt, maar om te beginnen zou ik hem niet leeggieten. Wat een vies kleverig druipend spul kan ketjap zijn.
  Ik bel het meldpunt losse tegels.
  (…)
  ’Nee, een uitstekende tegel,’ zeg ik.
  ’Vlakbij een boom?’ vraagt de juffrouw.
  ’Ja, nu u het zegt.’
  ’Dan komt het door de wortels, die duwen de tegels omhoog’, zegt ze.
  ’Een verkeerde boom, of een boom op de verkeerde plek?’ vraag ik. ‘U gaat er dus niet iets aan doen?’ voeg ik toe.
  ’We kunnen er wel iets aan doen, maar dan heeft de boom er onder te lijden.’
  ’Ach, wat zielig. Nee, dat moeten we niet willen. En de boom verplaatsen?’
  ’ Staat er een rij bomen in die straat?’ vraagt ze.
  ’Ja.’
  ’Als we een boom verplaatsen of weghalen, dan wordt het ritme van de beplanting verstoord.’
  ’Toch wel een veelomvattende functie, die van u.’
  (…)
Nog dagen ruikt de tas naar zoete sojasaus. De mie volgens het recept op Vocking Blog!, smaakte goed.

Op weg van de winkel naar huis struikel ik over een uitstekende stoeptegel. Een goedkope ruwe grijze tegel. Mijn boodschappentas – van zwart canvas – klapt met de vlakke onderkant op de stenen, tegelijk hoor ik een verontrustende knars. Dat zal de fles ketjap zijn! Nu is het devies: overeind komen en snel doorlopen. Na ongeveer vijftig meter til ik de tas op tot ooghoogte en kijk met enige huiver onderop: uit één van de naden begint het te lekken.
  De bodem blijkt uit de fles geslagen. Exact de bodem. Het pak eiermie, ‘t zakje Chinese groenten, de kipfilet, de bak met ijs, de verse ananas, de fles zelf, alles in een bad ketjap. Ze hebben het er zichtbaar moeilijk mee, de boodschappen. Het valt hen zwaar te moede. Ze krimpen haast als ik ze afboen. Dat ik een vinger snij aan het glas is vervelend, maar verbaast me niet. Ketjap met rode tranen.
  Ik weet niet hoe u een tas met ketjap schoonmaakt, maar om te beginnen zou ik hem niet leeggieten. Wat een vies kleverig druipend spul kan ketjap zijn.
  Ik bel het meldpunt losse tegels.
  (…)
  ’Nee, een uitstekende tegel,’ zeg ik.
  ’Vlakbij een boom?’ vraagt de juffrouw.
  ’Ja, nu u het zegt.’
  ’Dan komt het door de wortels, die duwen de tegels omhoog’, zegt ze.
  ’Een verkeerde boom, of een boom op de verkeerde plek?’ vraag ik. ‘U gaat er dus niet iets aan doen?’ voeg ik toe.
  ’We kunnen er wel iets aan doen, maar dan heeft de boom er onder te lijden.’
  ’Ach, wat zielig. Nee, dat moeten we niet willen. En de boom verplaatsen?’
  ’ Staat er een rij bomen in die straat?’ vraagt ze.
  ’Ja.’
  ’Als we een boom verplaatsen of weghalen, dan wordt het ritme van de beplanting verstoord.’
  ’Toch wel een veelomvattende functie, die van u.’
  (…)
Nog dagen ruikt de tas naar zoete sojasaus. De mie volgens het recept op Vocking Blog!, smaakte goed.

Op internet zijn tal van artikelen te vinden over de schadelijke invloed van melk op vooral de Westerse mens. Ooit een Chinees een glas melk zien drinken? Dan zal hem dat waarschijnlijk slecht bekomen zijn, want Aziaten zijn doorgaans allergisch voor melk. Drinken moslims melk? Van oudsher gebruiken sommigen tijdens de ramadan dadels en melk. De gemiddelde Duitser consumeert 320 liter zuivel per jaar.
  Zelf ben ik nooit dol geweest op melk. Het moest, melk drinken. We kregen melk op de kleuterschool en als je die niet wilde omdat hij zuur was of lobbig, kon je net zolang op het plein gaan zitten tot je het flesje leeg had. Een glazen flesje met een aluminium dop. Reclamebureau Prad bedacht in 1958 de M-brigade. Je kreeg een kaart waarop je kon aangeven of je de voorgeschreven drie glazen melk per dag haalde. Hadden mijn zusjes ook zo’n kaart? Niet dat ik weet. Jongens zouden flink en sterk worden van melk. Was dat voor de aanstaande melkproducentes niet nodig?
  Ik denk aan het melkmeisje, dat trouwens niet dronk maar schonk. Vervolgens vraag ik mij af of melk voorkomt in poëzie. Vast wel. Hier, het slot van Melkknecht van Gerrit Achterberg:

                    Het is vandaag weer goed en veel geweest;
                    Hij geeft zijn melk als dichteren hun bloed.

En hier, de titel van een bloemlezing poëzie (‘bloemlezing’, een poëtisch woord op zich): Geur van honing en jonge melk
Een gedicht van Frédéric Leroy heet: Melk, boter en een bruid voor Satan
Jan Hanlo in zo meen ik dat ook jij bent:

                    als melk
                    als leem
                    en t bleke rood van vaal gesteent
                    of porselein

Wit blad van Joris Denoo bevat de regel:

                    Rimpelingen stremden als luie melk.

En Benno Barnard schrijft in Moedertaal

                    U hebt het witte gezicht van de melk
                    die ik dronk in het huis aan de Amstel

Een bundel van hem heet trouwens: Gedichten in melk geschreven
Tsead Bruinja in het gedicht de werkelijke slachtoffers, dat gaat over de geweldadigheden in de Gaza-strook:

                    de drummer giet melk op zijn vellen

waarbij die drummer een soort God is.

Een fragment uit Tacitus op ‘t Noordzeestrand van H.H. ter Balkt:

                    Bitter schrijft de melkdrinker
                    ’Zij hebben geen steden’ terwijl zijn tong
                    de gloed proeft van de triomfboog,
                    van de dubbelzinnige oogopslag,
                    van de intriges en de citroenen

En Stefan Hertmans in de bundel Goya als hond over een koortsig kind:

                    met een blond vogelnest in zijn nek,
                    zweet en een zoete adem,
                    dronken van melk en roepend baden

Voor mij geen glazen melk, maar roomijs en bitterkoekjespudding.

Op internet zijn tal van artikelen te vinden over de schadelijke invloed van melk op vooral de Westerse mens. Ooit een Chinees een glas melk zien drinken? Dan zal hem dat waarschijnlijk slecht bekomen zijn, want Aziaten zijn doorgaans allergisch voor melk. Drinken moslims melk? Van oudsher gebruiken sommigen tijdens de ramadan dadels en melk. De gemiddelde Duitser consumeert 320 liter zuivel per jaar.
  Zelf ben ik nooit dol geweest op melk. Het moest, melk drinken. We kregen melk op de kleuterschool en als je die niet wilde omdat hij zuur was of lobbig, kon je net zolang op het plein gaan zitten tot je het flesje leeg had. Een glazen flesje met een aluminium dop. Reclamebureau Prad bedacht in 1958 de M-brigade. Je kreeg een kaart waarop je kon aangeven of je de voorgeschreven drie glazen melk per dag haalde. Hadden mijn zusjes ook zo’n kaart? Niet dat ik weet. Jongens zouden flink en sterk worden van melk. Was dat voor de aanstaande melkproducentes niet nodig?
  Ik denk aan het melkmeisje, dat trouwens niet dronk maar schonk. Vervolgens vraag ik mij af of melk voorkomt in poëzie. Vast wel. Hier, het slot van Melkknecht van Gerrit Achterberg:

                    Het is vandaag weer goed en veel geweest;
                    Hij geeft zijn melk als dichteren hun bloed.

En hier, de titel van een bloemlezing poëzie (‘bloemlezing’, een poëtisch woord op zich): Geur van honing en jonge melk
Een gedicht van Frédéric Leroy heet: Melk, boter en een bruid voor Satan
Jan Hanlo in zo meen ik dat ook jij bent:

                    als melk
                    als leem
                    en t bleke rood van vaal gesteent
                    of porselein

Wit blad van Joris Denoo bevat de regel:

                    Rimpelingen stremden als luie melk.

En Benno Barnard schrijft in Moedertaal

                    U hebt het witte gezicht van de melk
                    die ik dronk in het huis aan de Amstel

Een bundel van hem heet trouwens: Gedichten in melk geschreven
Tsead Bruinja in het gedicht de werkelijke slachtoffers, dat gaat over de geweldadigheden in de Gaza-strook:

                    de drummer giet melk op zijn vellen

waarbij die drummer een soort God is.

Een fragment uit Tacitus op ‘t Noordzeestrand van H.H. ter Balkt:

                    Bitter schrijft de melkdrinker
                    ’Zij hebben geen steden’ terwijl zijn tong
                    de gloed proeft van de triomfboog,
                    van de dubbelzinnige oogopslag,
                    van de intriges en de citroenen

En Stefan Hertmans in de bundel Goya als hond over een koortsig kind:

                    met een blond vogelnest in zijn nek,
                    zweet en een zoete adem,
                    dronken van melk en roepend baden

Voor mij geen glazen melk, maar roomijs en bitterkoekjespudding.